Özgürlük Heykeli’nin Gizemleri

Günümüzde Özgürlük Heykeli’nin taç kısmına girebilmeniz için fazladan iki ay daha beklemeniz gerekiyor. Bu nedenle özgürlüğümüzü sembolize eden ulusal ikonumuzun 1886’da halka açılmasından 6 ay sonra ilgisiz bir grup insan tarafından terk edilmiş ıssız bir bölge olması tam anlamıyla şaşırtıcıdır.
Ucuz Bilet Bulunuyor...

Özgürlük Heykeli’nin 130'uncu doğum gününün anısına sizlere birkaç sırrını paylaşmak istiyoruz.

Heykel hakkındaki en büyük mitlerden biri; Fransız Hükümeti'nin Amerikan Hükümeti'ne heykeli hediye etmiş olmasıdır.

Özgürlüğün Meşalesi: Özgürlük Heykeli’nin İnşasında Yaşanan Maceralar) kitabının yazarı Elizabeth Mitchell’in söylemine göre; Özgürlük Heykeli, Mısır’ı genç yaşta ziyaret eden ve oradayken heykeltıraşlıktan esinlenip büyük bir heykel inşa etmek isteyen, genç Fransız heykeltıraş Frederic Auguste Bartholdi’nin buluşudur.

Fransa’nın girişimine rağmen heykel için toplanan paranın büyük bir kısmı, Amerikan halkından çıkmıştır (Bir gazete yayımcısı olan Joseph Pulitzer’in urging’i bu süreçte önemli bir rol oynadı).

Heykel neredeyse Süveyş Kanalı’nda yapılacaktı.

Bartholdi, devasa heykelini inşa etmekte kararlıydı ve proje için ilk olarak o sırada açılacak olan Süveyş Kanalı için Mısır Hükümeti’yle anlaştı.

Özgürlük Heykeli’nin ayağındaki zincirler İç Savaş’ın bitişini sembolize eder.

Édouard de Laboulaye gibi (Fransa’nın zamanla heykelin inşasına dâhil olmasına yardım eden kişi) köleliğe karşı çıkan Fransızlar'ın sürece dahil olmasıyla, heykel başlangıçta Amerika’da köleliğin sona erdiğini kutlamak amacıyla yapıldı ve Özgürlük Heykeli’nin ayağında kırılmış zincirlerle sembolize edildi.

Amerika’daki eyaletler heykel için yeterli parayı toplayamadığı için heykel tabanında 40 adet disk boş kaldı.

Bartholdi, heykel için yeterli para toplama konusunda çok büyük sıkıntılarla karşılaştı ve bu yüzden Amerika’nın dört bir yanına, finansal desteği sağlayabilmek adına temsilciler gönderdi.

Heykelin tabanına eyaletlerin kendi isimlerini kazıyabilmeleri için 40 adet boş madalyon bırakıldı (40 disk olmasına rağmen o dönemde sadece 38 eyalet bulunuyordu). Eyaletlerin hiçbirinden istediği yanıtı alamadığından dolayı bu diskler boş kaldı.

Bartholdi, Özgürlük Adası’nı gerçek anlamda bir eğlence sarayı olarak zihninde canlandırdı.

Mitchell’a göre, Özgürlük Adası’nı ziyaret ettiğiniz zaman adanın ne kadar boş olduğunu görünce şoka girebilir, çok fazla bir çevre düzenlemesi yapılmadığını görürsünüz. Ama aslında Bartholdi’nin adada başka neler olması gerektiği üstünde birtakım fikirleri varmış...

Dolayısıyla adayı gazinosuyla, orkestra ve şarkılarla dolu bir eğlence adasına çevirme fikrini teklif etmiş.

Mitchell’e göre bunu teklif etmesindeki sebep, adanın bilinirliğini artırarak “Daha çok heykel yapımı işleri kovalamak için” bir varış noktası haline dönüştürmek.

Bartholdi, Paris’te uzun heykel sıraları oluşturan parkları düşünüyordu.

Eserin yaratıcıları, Özgürlük Heykeli’nin yeşil renge dönüşeceğini fark etmemişti.

Mitchell:

“İlk başlarda heykelinin tamamen altından yapılmasını isteyen Bartholdi ve takımı, vücuda getirdiği bakır eserin zamanla yeşil rengini alacağını tahmin edemedi. Metaldeki yeşil paslanma sonucu eserin yeşile dönüşeceğinin hesabını hiçbir şekilde öngöremediler. Benim öngörebildiğim tek şey, koyu kırmızıya dönüşebilme ihtimaliydi. Bu dönüşümün süreci de zaman aldı. 1920’lerde gerçek anlamda yeşile dönüşmeye başladı.”

Mitchell’a göre ironik olan şey şuydu:

“Bu heykel, Notre Dame’ın inşaatında çalışan aynı kişiler tarafından yapıldı. Heykelde oluşacak değişiklikleri niçin fark edemediklerini gerçekten bilmiyorum.”

Halka açıldıktan 6 ay sonra Özgürlük Heykeli neredeyse unutulmuştu.

Mitchell:

“Heykelin büyük açılışının ardından 6 ay sonra bir gazeteci, Özgürlük Adası’na gitti ve adanın neredeyse terk edildiğini belirtti. Bu durum, insanların bir şeye olan ilgisini ne kadar çabuk kaybettiklerinin göstergesidir. Bartholdi, şu anda adanın insanlarla dolu olduğunu bilseydi mutlu ve hakkı korunmuş hissederdi."

Heykel, annesine benzememekle birlikte erkek kardeşini andırıyor.

Söylentilerin birçoğu, Bartholdi’nin annesini model alarak heykelin yapıldığı fikrini pekiştiriyor, ama heykeltıraş bu iddiayı hiçbir zaman onaylamadı. Mitchell’e göre, ailesini büyük bir borca sokan ve ailenin parçalanmasına sebep veren ağabeyini, model alma ihtimali daha yüksek.

Mitchell:

“Söz konusu kardeşinin bir resmini görüp diğer uzmanlarla da paylaşınca şaşırtıcı bir benzerlik olduğunu düşündüler. Kardeşinin sıkıntılı geçmişi göz önüne alınırsa, Özgürlük Heykeli’nin kaşlarının neden tuhaf bir şekilde çatık olduğunu açıklayabiliriz.”

Belki de Heykel’in en iyi görülebileceği yer, su üstündeki küçük bir teknedir.

Mitchell, fiziksel olarak heykele yakın olan Brooklyn’deki Green Wood mezarlığına ve iyi bir manzara için Governor’s Island’a gitmeyi istese de, ona göre en büyüleyici görüş açışı limandaki Honorable William Wall ismindeki bir deniz barı.

Bu mekâna 20 Dolar karşılığında giriş yapabilirsiniz, ancak eğer isterseniz, bedava olan Staten Island vapuru da muhteşem bir görüş açısı sağlayacaktır.

Tacı inşa eden kişi o dönemde Amerika’daki en yüksek noktaya ulaşmış kişiydi.

Şimdilerde yüksek manzaralardan etkilenmek neredeyse daha zor, ancak Mitchell’a göre heykelin taç kısmındayken unutulmaması gereken şaşırtıcı özellik, tacı inşa eden kişilerin Amerika’da, o zamanların en yüksek noktasına çıkmış olmasıdır.

Mitchell:

“O anı sanki yeniden yaşıyorsunuz. Şehri ilk defa bu kadar yüksekten görmek harika bir duygu..."

Özgürlük Heykeli, Eiffel’in ünlü kulesinden önceki ilk sanatsal uğraşıdır.

Mitchell:

“İçeride yapıyı incelerken, aslında Gustave Eiffel’in ilk sanatsal uğraşına bakıyorsunuz. Heykelin taslağını çıkaran mühendis, o tarihe kadar köprü yapımıyla uğraşıyordu ve Özgürlük Heykeli’ni güzel buluşu üstünde çirkin bir kaplama olarak görüyordu. İşini bitirdikten sonra yoluna devam etti ve Eyfel Kulesi’ni tasarladı."

Kadınlara oy hakkı tanınmasını sağlayanlar, Özgürlük Heykeli’nden nefret ediyordu.

Yeterince ironik olmakla birlikte, elinde havaya doğru meşale tutan bir kadın heykeli, birçok kadına rahatsızlık veriyordu. Kadınların oy hakkını savunan kişiler, Özgürlük Heykeli’ni açılış gününde protesto ettiler.

Halen oy hakkı için savaş veriyorlardı, hâlbuki limanda özgürlüğü temsil eden bir kadının heykeli vardı. Kadınlar oy hakkını almak için 34 sene daha beklediler.

Thomas Edison Özgürlük Heykeli’ni neredeyse konuşturuyordu.

Edison, heykelin içine devasa bir gramofon yerleştirerek heykelin konuşmasını istiyordu. Özgürlük Heykeli’nin, Manhattan’dan duyabilecek seviyede (En kuzeyi) konuşma yapmasını istiyordu. Neyse ki bunu yapmadı, aksi halde bir hayli ürpertici olabilirdi.

Kaynak

Ucuz Bilet Bulunuyor...
Mynet Seyahat ile yola çık!
    Bu butonla sen de Mynet Seyahat yazarı olabilirsin!